كرامت امام رضا (ع)

ابراهيم بن شُبرمه گفت : روزي حضرت رضا (ع)در محلي كه بوديم وارد شد و درباره امامت ايشان بحث كرديم وقتي خارج شد ، من و رفيقم كه پسر يعقوب سراج بود در پي آن جناب رفتيم ، هنگامي كه وارد بيابان شديم ، ناگهان به آهواني برخورديم . آن حضرت به يكي از آنها اشاره كرد ، آهو فورا پيش آمد و در مقابل آن حضرت ايستاد . امام (ع) دستس بر سر آهو كشيد وآن را به غلامش داد . آهو به اضطراب افتاد كه به چراگاه بازگردد. آن حضرت سخني گفت كه ما نفهميديم . آهو آرام گرفت . سپس روبه من كرده فرمود ، باز ايمان نمي آوري ؟ عرض كردم : چرا ، آقاي من ! تو حجّت خدايي بر مردم . من از آنچه قبلا گفته بودم توبه كردم آن گاه رو به آهو كرده فرمود : برو ! آهو اشك ريزان خود را به آن حضرت ماليد و به چرا رفت . بعدا رو به من كرده ، فرمود : مي داني ، چه گفت ؟! گفتم : خدا و پيامبرش بهتر مي دانند ،‌ فرمود : آهو گفت : وقتي مرا نزد خود خواندي ، به خدمت رسيدم و اميدوار شدم كه از گوشتم خواهي خورد ، اما حال كه دستور رفتن مرا دادي ، افسرده شدم .

 امام (ع) كساني را كه از راه راست به بيراهه رفته اند ، هدايت مي كند تا به اشتباه خود پي برده ، به راه راست برگردند . اما منحرفين لجوج در گمراهي خود باقي مي مانند .

    (53 داستان از كرامات حضرت رضا (ع) / نويسنده :موسي خسروي / ص 131 )

گل لبخند بر لبانتان جاري باد . نظر يادتون نره !!3z0lnjd.gif

 

 

 

/ 2 نظر / 15 بازدید
رضا

كاش مي شد از ميان ژاله ها / جرعه اي از مهرباني را چشيد / در جواب خوبها جان هديه داد/ سختي و نامهرباني را نديد / كاش ميشد با محبت خانه ساخت / يك اطاقش را به مرواريد داد / كاش مي شد آسمان مهر را / خانه كرد و به گل خورشيد داد / كاش ميشد بر تمام مردمان/ پيشوند نام انسان را گذاشت / كاش مي شد كه دلي را شاد كرد / بر لب خشكيده اي يك غنچه كاشت / كاش ميشد در ستاره غرق شد / در نگاهش عاشقانه تاب خورد/ كاش مي شد مثل قوهاي سپيد / از لب درياي مهرش آب خورد / كاش ميشد جاي اشعار بلند / بيت ها راساده و زيبا كنم/ كاش مي شد برگ برگ بيت را / سرخ تر از واژه رويا كنم/ كاش ميشد با كلامي سرخ و سبز / يك دل غمديده را تسكين دهم/

کوچولو

سلاممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم به به چه وبلاگ قشنگی مطلبت خيلی زيبا بود مرسی