با وجود عناياتي كه حضرت رضا (ع) به زوار خود دارد ، زوار بايد قدر منزلت خود را بدانند و گامي از دايره ادب و انسانيت بيرون ننهند .

داستان زير هشداري براي زوار است ؛

مرحوم مروّج در كتاب كرامات رضّويه مي نويسد :

تاجري اهل تهران به عنوان زيارت به مشهد مقدس مشرف شد ، وقتي كه او در مسافرت بود ، يكي از دوستانش در تهران او را در خواب ديد كه آن آقا به حرم مشرف شد ، در حالي كه امام روي ضريح نشسته بود . او پيش روي ايشان ايستاد و حربه اي به سوي امام پرتاب كرد به طوري كه امام خيلي ناراحت شد . باز به طرف ديگر ضريح رفت و همين عمل را مرتكب شد . مرتبه سوم به طرف پشت سر مبارك رفت و حربه اي به سوي ايشان پرانيد كه بر اثر اصابت آن به امام بزرگوار به پشت افتاد من وحشت زده از خوب بيدار شدم و با خود گفتم كه اين چه خوابي بود ؛

بالاخره رفيقش از سفر برگشت در ملاقات با او پرسيد : براي چه رفته بودي ؟‌جواب داد : براي زيارت .

گمان مي كرد كه در خلال سخنانش تعبير خوابش را خواهد فهميد . چون از سخنانش چيزي نفهميد ، خواب خود را براي او نقل كرد . آن مرد گريان گفت :‌حقيقت اين است كه وقتي در حرم مشرف بودم ، زني را پيش روي آن حضرت ديدم كه دستش را روي ضريح مطّهر گذاشته بود ، خوشم آمده دستم را روي دستش گذاشتم به طرف ديگر رفت ، من هم رفتم باز همين عمل را مرتكب شدم تا به طرف پشت سر رفتم ، دستش را كه به ضريح گذاشته بود با دست خود لمس كردم .

البته به خدا پناه بايد برد از چنين گستاخي !     در پايان مي گويد : پرسيدم :‌اهل كجايي ؟ گفت : تهران ، ما با هم از سفر برگشتيم .                                 

                                                             منبع : 53 داستان از كرامات حضرت رضا ( ع)‌- نويسنده : موسي خسروي

          

           اي شـه توس كه سرچشمـه الطاف خدايـي                                    جـان ما بـاد فـدايـت كه ولـي نعـمـت مـايـي

           مـيـوه بـاغ رسـالــت شـــه  اقــليـم ولايــت                                   بحر موّاج علوم و كرم و لطف و رضايي

          ما ضعيفيم و پناهـنده بـديـن حصـن ولايـت                                    رحمتي كن به ضعيفان كه معين الضعفايي

          ما گداييم وتوسلطان چه شود كزره احسان                                     نـظـر لطـف و عنـات  فكـني سـوي گـدايـي

          زد بـه نـام تـو خـدا سكـه تسلـيم و رضـارا                                     كه تو شايسته اين سكـه تسـليـم و رضـايــي

         گـره از كـار فـرو بـسته مـا كـس نـگشـايـد                                      تو مگـر عـقـده ز دلـهـاي پريـشان بگشايـي

         كوته ازدامنت اي شه منما دست (رسا ) را                                     كه تواش ضامن و فريـاد رس روز جزايـي