وقتـــــای بـــی تـــابی

دنیا همان یک لحظه بود آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

از همه جا اگر مايوس شديد پناهي بس بزرگ در خراسان داريم

با وجود عناياتي كه حضرت رضا (ع) به زوار خود دارد ، زوار بايد قدر منزلت خود را بدانند و گامي از دايره ادب و انسانيت بيرون ننهند .

داستان زير هشداري براي زوار است ؛

مرحوم مروّج در كتاب كرامات رضّويه مي نويسد :

تاجري اهل تهران به عنوان زيارت به مشهد مقدس مشرف شد ، وقتي كه او در مسافرت بود ، يكي از دوستانش در تهران او را در خواب ديد كه آن آقا به حرم مشرف شد ، در حالي كه امام روي ضريح نشسته بود . او پيش روي ايشان ايستاد و حربه اي به سوي امام پرتاب كرد به طوري كه امام خيلي ناراحت شد . باز به طرف ديگر ضريح رفت و همين عمل را مرتكب شد . مرتبه سوم به طرف پشت سر مبارك رفت و حربه اي به سوي ايشان پرانيد كه بر اثر اصابت آن به امام بزرگوار به پشت افتاد من وحشت زده از خوب بيدار شدم و با خود گفتم كه اين چه خوابي بود ؛

بالاخره رفيقش از سفر برگشت در ملاقات با او پرسيد : براي چه رفته بودي ؟‌جواب داد : براي زيارت .

گمان مي كرد كه در خلال سخنانش تعبير خوابش را خواهد فهميد . چون از سخنانش چيزي نفهميد ، خواب خود را براي او نقل كرد . آن مرد گريان گفت :‌حقيقت اين است كه وقتي در حرم مشرف بودم ، زني را پيش روي آن حضرت ديدم كه دستش را روي ضريح مطّهر گذاشته بود ، خوشم آمده دستم را روي دستش گذاشتم به طرف ديگر رفت ، من هم رفتم باز همين عمل را مرتكب شدم تا به طرف پشت سر رفتم ، دستش را كه به ضريح گذاشته بود با دست خود لمس كردم .

البته به خدا پناه بايد برد از چنين گستاخي !     در پايان مي گويد : پرسيدم :‌اهل كجايي ؟ گفت : تهران ، ما با هم از سفر برگشتيم .                                 

                                                             منبع : 53 داستان از كرامات حضرت رضا ( ع)‌- نويسنده : موسي خسروي

          

           اي شـه توس كه سرچشمـه الطاف خدايـي                                    جـان ما بـاد فـدايـت كه ولـي نعـمـت مـايـي

           مـيـوه بـاغ رسـالــت شـــه  اقــليـم ولايــت                                   بحر موّاج علوم و كرم و لطف و رضايي

          ما ضعيفيم و پناهـنده بـديـن حصـن ولايـت                                    رحمتي كن به ضعيفان كه معين الضعفايي

          ما گداييم وتوسلطان چه شود كزره احسان                                     نـظـر لطـف و عنـات  فكـني سـوي گـدايـي

          زد بـه نـام تـو خـدا سكـه تسلـيم و رضـارا                                     كه تو شايسته اين سكـه تسـليـم و رضـايــي

         گـره از كـار فـرو بـسته مـا كـس نـگشـايـد                                      تو مگـر عـقـده ز دلـهـاي پريـشان بگشايـي

         كوته ازدامنت اي شه منما دست (رسا ) را                                     كه تواش ضامن و فريـاد رس روز جزايـي

 

 

[ ۱۳۸٥/۱۱/٢٥ ] [ ۱:٠٤ ‎ب.ظ ] [ *م ، ز* ] [ نظرات () ]