وقتـــــای بـــی تـــابی

دنیا همان یک لحظه بود آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

 

بیا درویش بشیم پاکی و بی ریا شیم

قفل تن رو بشکنیم از من و ما رها شیم

بیا پروانه صفت به دور هم بگردیم

زیر چتر معرفت یک دل و یک صدا شیم

زندگی با کبر صفا نداره

عالم فانی وفا نداره

اونایی که خاکین

عاشق دل پاکین

پیش خدا عزیزن و شاه و گدا نداره

افتاده شو ، مغرور نباش

پروانه شو ، بی نور نباش

این همه به مال و منالت نناز

یا اینکه به حسن جمالت نناز

دو روز دنیا که منم نداره

بردن حرص بیش و کم نداره

زندگی بذر محبت کاشتنه

نه به ناداری نه به داشتنه

حاصل عمرگرانمایه ما

راهی به بجا گذاشتنه

نفس مامانی

 

 

[ ۱۳۸٧/۸/۱۱ ] [ ٢:٤۸ ‎ب.ظ ] [ ‍* محبوبه زمانی بابگهری * ] [ نظرات () ]